Έχω πάει σε ένα μέρος πολύ περίεργο. Κάτι σκιές τραγουδούν τη μίζερη ζωή τους καθώς περιπλανιούνται σε δάση πεθαμένων ψυχών. Εκεί οι άνθρωποι χειροκροτούν τον εαυτό τους και τυφλοί κοιτάζουν το απέραντο της δυστυχίας. Εκεί υπάρχει μόνο θάνατος. Η ζωή βρίσκεται θαμμένη κάτω από την αισχρή φιλοδοξία του καθενός.
Δεν ξέρω γιατί αλλά όσο βρισκόμουν εκεί πάλευα να σωθώ με έναν δικό τους παράδοξο τρόπο ώσπου μίσησα τον εαυτό μου και αποφάσισα να ξαναγεννηθώ.
Αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά, θα ανοίγω τα μάτια μου προσπαθώντας να αντικρύσω την ευτυχία των χαμένων πουλιών ανάμεσα στην πλάνη των ανθρώπων.
Πως είναι ποτέ δυνατόν εσύ και ο εαυτός σου να απέχετε τόσο πολύ; Ο εαυτός σου ζητάει ζωή και εσύ παρασυρμένος ζητάς τα κοιμητήρια των αγνώστων υποκριτών.
Είμαστε όλοι ψευτοκριτές. Κρίνουμε τους σωστούς λάθος για να νιώσουμε ελεύθεροι και φυλακιζόμαστε στο λάθος μας αυτό. Ελευθερία θα πει να βγεις απ’ το κλουβί των παραισθήσεων και να κρίνεις τον εαυτό σου.
Σε εκείνο λοιπόν το μέρος, κάτι πολύχρωμα ψυχρά χαρτιά καθόριζαν τη ζωή του καθενός. Αυτά ξεχώριζαν δούλους και άρχοντες στο παλάτι της δόξας. Οι αλυσίδες όμως στρέφονται επικίνδυνα προς τους άρχοντες και η ελευθερία καταφτάνει από τον ορίζοντα της αγάπης.
Αυτό το μέρος που πήγα έκρυβε απίστευτη ομορφιά κάτω από το σύννεφο της απιστίας. Αυτό το μέρος το έλεγαν, απ’ ότι θυμάμαι, Κόσμο.
Στον Κόσμο πήγα και ξαφνικά εξαφανίστηκα για να γλιτώσω…
