(μυρίζει ελευθερία)

Χαμένοι άνθρωποι
στην ξέφρενη γη τη θλίψη του γλεντάνε
να ξεφύγουν τραγουδάνε
Θαμμένες αγάπες
στο ντουλάπι της νιότης τα χρόνια περνάνε
ανέκφραστες γερνάνε...

Ρολόι τρελό μην προχωράς
σταμάτα τους δείκτες να κουνάς
χάθηκε η αρχή και ήρθε το τέλος
μπροστά σου ένας τοίχος χτισμένος

Τεράστια μάτια
με βλέμα τρυφερό σε κοιτάζουν
τα λάθη μας ακόμη σε τρομάζουν
Φωτεινή άνοιξη
τα φτερά μας και αν ακόμα καούν
δεν θα πάψουν ποτέ τους να ποθούν
...ελευθερία.

Μάσκες

Μάσκες όλοι μας φοράμε
και σε στενά σοκάκια προχωράμε
αναζητάμε
Αναζητάμε κούνιες στους παλιούς μας χρόνους
και ταξιδεύουμε με πλοία σε καινούριους τόπους
και ξενυχτάμε
Ξενυχτάμε σε μπαράκια με ποτά και μόνοι
και ύστερα ξεχνάμε αυτό που αλήθεια μας λυτρώνει
και ξεπερνάμε
Ξεπερνάμε ιδέες παλιών καιρών
σαν να ΄ταν φλόγα μικρών κεριών
ξεφυσάμε
Ξεφυσάμε να φύγει απο μέσα μας η σκόνη
να πάει αλλού, στο απέναντι μπαλκόνι
χοροπηδάμε
Χοροπηδάμε ώσπου να σπάσει η πλάκα της μονοτονίας
σα να 'ναι επεισόδιο παλιάς καλής ταινίας
και προχωράμε
Προχωράμε στα σοκάκια τα στενά
με όπλα μάσκες και λεφτά
και πολεμάμε
Μάσκες όλοι μας φοράμε.

ΧΑΠΙ ΕΝΤ!!!

Μεγαλώσαμε σε διαφορετικά χωριά. Στον χάρτη το ένα δίπλα στο άλλο, στην πραγματικότητα χιλιόμετρα μακριά. Σε είδα μια φορά στη μέση και σε αγάπησα, σε άκουσα μια φορά και σε ερωτεύτηκα, σε άγγιξα μια μοναδική φορά και σε λάτρεψα. Τα βουνά ανάμεσά μας τόσο όμορφα μα έκοβαν τον έρωτα στη μέση. Οι θάλασσες ονειρεμένες μα βούλιαζαν μέσα τα όνειρά μας.
Κάποια φορά προσπάθησα να έρθω κοντά σου. Σκαρφάλωσα στα βουνά και περπάτησα στις πεδιάδες. Κολύμπησα στις θάλασσες. Πέρασα την πλατεία του χωριού σου. Έφτασα στην πόρτα σου... μα δεν χτύπησα. Ο φόβος μέσα μου δεν με άφησε. Δεν ήξερα αν η αγκαλιά σου ήταν άδεια για να με δεχτεί. Δεν ήξερα το στόμα σου αν φιλάει άλλα χείλη. Δεν ήξερα στον ύπνο σου ποια ακούει τη γλυκιά σου ανάσα. Και έτσι έφυγα, με άδεια χέρια. Με σκυμμένο το κεφάλι πήρα το δρόμο του γυρισμού. Κολύμπησα, περπάτησα, σκαρφάλωσα. Τρεις μέρες πέρασαν και φάνηκαν σαν δυο λεπτά. Είχα χάσει τον χρόνο, τον τόπο, το μυαλό μου...
Μόλις έφτασα έξω απ' το σπίτι μου είδα ένα φως. Πλησίασα... ήσουν εσύ! "Μια οπτασία στα σκαλιά μου" σκέφτηκα. "Δεν χτύπησα" μου είπες "και μόλις έφευγα." Φοβήθηκα πως δεν με θέλεις."
Σε κοίταξα, με κοίταξες...αγκαλιαστήκαμε για πάντα!

ΔΕΝ ΒΡΗΚΑ ΤΙΤΛΟ

Κάποιες φορές
λάθος γεγονότα
συμβαίνουν στη ζωή
σου.
Αγαπάς
αγαπάς με όλη σου
την ψυχή
και παίρνεις κάτι
μόνο και μόνο
για να μην πεις οτι
έφυγες με άδεια
χέρια.
Πληγώνεσαι
και σηκώνεσαι
και ξαναπληγώνεσαι
και ξανά από την
αρχή!
Ερωτεύεσαι.
Λάθος ανθρώπους
βάζεις στη ζωή σου.
Κολλάς...
κολλάς ταμπέλες
οχι εσύ, ο άλλος,
ο άλλος σου εαυτός.
Βλέπεις μες στα μάτια
του
και νιώθεις ότι μπορεί
να σ' αγκαλιάσει
κι όμως την
αμέσως επόμενη
στιγμή
αποκλείεις
κάθε ενδεχόμενο
επαφής.
Πληγώνεσαι.
Μένεις μόνος με την
ιδέα αυτού στο
πλευρό σου.
Μη μ' αφήνεις...
Πως να μ' ακούσεις
αφού δεν με κρατάς καν.
Άφησέ με λοιπόν
Διώξε με μακριά
Πληγώνω την
εικόνα σου με το
μυαλό μου,
πως αλλιώς να σε
αφήσω να φύγεις;
Ο έρωτας είναι
παράνοια.
Ο έρωτάς μου για
'σένα είναι
καταδικασμένος
από τους άλλους
ίσως και από 'σένα...
ίσως και από 'μένα.
Ο έρωτάς μου για
'σένα θα μείνει
στο κενό...
γιατί πολύ
απλά δεν
θα το μάθεις
ποτέ.
Δεν θα γραφτεί
στην ιστορία
αλλά σίγουρα
έχει χαραχτεί
βαθειά μέσα μου
μέχρι το κόκκαλο.
Τρέμω μήπως χάσω
την ιδέα σου,
την εικόνα σου
...τρέμω μήπως νιώθεις
κι εσύ το ίδιο
...και δεν το μάθω
ΠΟΤΕ...

Σήμερα που έβγαλα τη μικρή στο πάρκο για να παίξει άκουσα τα πουλιά να κελαηδούν σα να ήταν γιορτή. Ήθελα να σου κόψω μια μαργαρίτα να μυρίσεις που μπήκε η άνοιξη αλλά φοβήθηκα μην πονέσει και μαραθεί. Ωστόσο προσπάθησα να συγκρατήσω όσο πιο πολλά μπορούσα από τις αναμνήσεις που μου δημιούργησε η όψη της. Όταν σε συναντήσω απλώς κοίτα με στα μάτια και θα δεις...