Παλιά ποιήματα

1. Μα τι νομίζεις πως μου απέμεινε; Μια αγκαλιά και ένα φιλί να με ζεστάνουν;
Μόνο σαν περνώ τους δρόμους νιώθω τη ζέστη στα πόδια μου από τα αυτοκίνητα.
Μα τι νομίζεις ότι μου απέμεινε; Ένα φως, μια ελπίδα στην καρδιά;
Μόνο της γειτόνισσας μου την κιτρινωπή λάμπα βλέπω που τρεμοπαίζει ασταμάτητα.
Μα τι νομίζεις ότι μου έχει μείνει; Μια στάλα συντροφιά στην ομορφιά του φεγγαρόφωτου;
Μόνο ο εκνευριστικά γρήγορος ήχος του ρολογιού δεν με έχει εγκαταλείψει ακόμα.
Μα πως νομίζεις ότι ζω, που ξέμεινα;
Νομίζεις συντροφεύω κάθε βράδυ την ανάμνησή σου;
Μόνο στη φωτιά του τζακιού πετώ τις σκισμένες φωτογραφίες σου για να ζεσταθώ μια στάλα.
Μ’ ακούς;… Σε καίω όπως μ’ έκαψες και εσύ… για να ζεσταθώ μια στάλα!






2. Δεν αντέχεται τόση ευτυχία. Χαμογελάς μέσα σ’ ένα γυάλινο κουτί και οι δονήσεις της φωνής σου ενοχλούνε τους κρυστάλλους.
Βλέπεις πίσω στο παρελθόν πως πέρασαν εκείνα τα βασανιστικά ανέραστα χρόνια σου όπου γινόσουν ένα με το πλήθος ενώ τώρα ξεχωρίζεις σαν φωσφορούχος μαρκαδόρος στη μαυρίλα του κόσμου.
Ο φόβος της ευτυχίας προέρχεται από το γεγονός ότι κάποτε, στο κοντινό μέλλον, κάποιο περιστατικό θα σε αναστατώσει, μια πέτρα θα ταράξει τα νερά και έτσι απλά θα βυθιστείς στη θλίψη και πάλι παλεύοντας να ξεφύγεις απ’ αυτήν… και πάλι.
Τελικά όλα είναι ένας φαύλος κύκλος. Όχι… μάλλον το μυαλό μου τα κάνει να φαίνονται έτσι. Περίεργο μυαλό μου δεν ξέρεις τι θες!

Παλιές σημειώσεις

Λένε πως τα όνειρα σβήνουν τις θλιμμένες σιωπές από το πάτωμα μα η σκιά της θλίψης μου παραμένει εκεί καρφωμένη.
Λένε πως οι παλιές αγάπες σβήνουν και έρχονται καινούριες μα εγώ δεν έζησα καμία και στον ορίζοντα υπάρχει ένα κενό.
Δεν βλέπω τη στιγμή να φύγω από δω.
Μου είπαν πως τα αστέρια κάποτε θα χαθούν μα βλέπω πως θα ζουν αιώνια να βασανίζουν την καταραμένη απαισιοδοξία μου.
Μου είπαν πως κάποτε θα πάψω να ζω μα εγώ δεν θα πεθάνω γιατί τα ποιήματα δεν χάνονται
Δεν βλέπω τη στιγμή να φύγω από δω.
Έμαθα πως πρέπει να παλέψω για να επιβιώσω και όμως η μεγαλύτερη πάλη ήταν με την ψυχή μου.
Έμαθα πως άγγελοι δεν υπάρχουν και όμως μπορώ και τους φαντάζομαι.
Φτάνει η ώρα που θα φύγω από δω και ένα δάκρυ στα μάτια μου προδίδει πως όλα ήταν ένα ψέμα. Ψευδαισθήσεις μέσα στην άρρωστη πραγματικότητα.
Δεν ζω, ονειρεύομαι.
Ονειρεύομαι πως περπατώ πάνω από τη θλίψη μου και βλέπω στον ορίζοντα την αγάπη να ξεπροβάλει αέρινη και σιωπηλή.
Ονειρεύομαι να φτάνω στα αστέρια και να μένω για πάντα εκεί.
Ονειρεύομαι πως κέρδισα τη μάχη με τον εαυτό μου και πως οι άγγελοι στ’ αλήθεια υπάρχουν.
Τι έχεις να πεις που κατάφερα να φύγω από δω; Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου; Λες και δεν ξέρεις πως μπορείς και μην αρνείσαι πως δεν θέλεις.
Εγώ όμως θα σε περιμένω… Και αυτό μια ψευδαίσθηση δεν είναι;


Θέλω να αναπνέω χωρίς να με πνίγει το δίκιο μου. Θέλω να κοιμάμαι ήρεμη στην αγκαλιά της νύχτας χωρίς να φοβάμαι μη χαθούν τα αστέρια. Θέλω να ζω παλεύοντας με κάποιον δίπλα μου. Θέλω να υπάρχω χωρίς να πονάω. Θέλω να βρω μια αγάπη που να μην πουλιέται.

Αχάριστοι πολίτες

Δεν είναι υπέροχο, εκεί που όλος ο κόσμος μίζερα περιπλανιέται στην καθημερινότητά του και προσπαθεί να αγγίξει ένα πράσινο σύννεφο, εσύ να μπορείς να εκτιμάς μια αντανάκλαση φωτός, ένα πούπουλο που εισέβαλε προκλητικά από την μπαλκονόπορτα ή μια παχυντική σοκολάτα ξεχασμένη στο ψυγείο;
Τα προβλήματα είναι τόσο πολλά και οι ανέσεις άλλες τόσες… πώς να εκτιμήσεις κάτι τόσο λίγο όταν έχεις το μεγαλύτερο πολύ;
Τρως ανόρεκτα τη συνηθισμένη σου μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα, μαύρο πιπέρι και φέτα τη στιγμή που κάποιος ούτε από εικόνες δεν έχει δει τον υδατανθρακικό αυτό παράδεισο!
Είμαστε πολύ …πολύ αχάριστοι. ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ!

Τι κάνουμε για την αγάπη

Γεννιέμαι, μιλάω, κοιτάζω,
Κρατιέμαι, χτυπάω, φωνάζω,
Τα πίνω, τα σπάω, ωριμάζω

Γεννώ, αποβάλω, ουρλιάζω,
Κλαίω, ξεσπάω, σ’ αλλάζω,

Κουρνιάζω, ζεσταίνω, δεν τρώω

Ξεπλένω, βαριέμαι, ξεστρώνω,
Χτενίζω, ξεβάφω και λιώνω
Σαν ταινία τελειώνω…
Μαγειρεύω, στολίζομαι,
ακούω, τσαντίζομαι,
φτιάχνω μουσική…
Γράφω ποιήματα, χτίζω παλάτια,
χαλάω ταξίδια, σπάω
χίλια κομμάτια…
Φτιάχνω ζωές, διαλύω άλλες,
Γεμίζω φιλίες, τρυπάω μεγάλες
Τρυπώνω μέσα σου και φεύγω,
Σηκώνομαι και πέφτω, ξυπνάω

Τι κάνουμε για την αγάπη;… σ’ αγαπάω!

Δια :δίκτυο / Κίνηση

Τα σύνορα περνάς
Τα μπούτια σου κολλάνε
Σου ‘χύσαν αμαρτία
Δεν ξέρεις καν που πας
Δυο χέρια σ’ ακουμπάνε
Σε ‘βγάλαν στην πορνεία
(αντρική φωνή: αν τολμήσεις να το σκάσεις ο γιος σου θα πεθάνει, γυναικεία φωνή: αν τολμήσεις να σκοτώσεις τότε είσαι ελεύθερη να φύγεις)
σε ‘βάλαν σε κλουβί
τα χνώτα σου βρωμάνε
σε βιάζουν σαν σκυλί
τα δάκρυα κυλάνε
ο πόνος έρχεται νωρίς σ’ αυτή την πολιτεία
κ η αστυνομία…
κ η αστυνομία…
(κραυγή: κ η αστυνομίααα)
στα γόνατα να σκύψεις θέλει
το πουλί τους στάζει μέλι
κύκλους κάνει ο παράδεισος, πάρε ένα χαπάκι
τα ίδια τα ίδια θα περνάς μέχρι να βρεις ένα χαντάκι
(ψίθυρος: να χαθείς… να χαθείς…)