Βάζω γυαλιά

βγάζω γυαλια

και δεν ξέρω ποια πραγματικότητα μ' αρέσει πιο πολύ.

Αυτή που βλέπω

ή αυτή που με φοβίζει...

Αντικαταθλιπτικά

-Αγαπητέ κύριε τάδε, πάσχετε από χρόνιες εμμονές και κρίνεται αναγκαίο να ακολουθήσετε μια φαρμακευτική αγωγή.

-Μα, που το καταλάβατε γιατρέ μου;

-Μόλις μου το είπατε.

-Εγώ; Εγώ δεν σας είπα τίποτα τέτοιο. Εγώ απλώς σας μίλησα για τις φοβίες που έχω εδώ και μερικά χρόνια, οι οποίες δεν αφορούν, παρά μόνο τις αρρώστιες, τα έντομα, το ύψος, τον πολύ κόσμο, τους κλειστούς χώρους και μερικά ακόμα. Επειδή, δηλαδή, δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια και μου κόβεται η ανάσα, σημαίνει πως πρέπει να πάρω χάπια; Καμιά φορά αισθάνομαι όλο μου το σώμα να μουδιάζει και να με λούζει κρύος ιδρώτας, αλλά αυτό επουδενί δεν σημαίνει ότι έχω κρίσεις πανικού και ότι χρίζω ψυχιατρικής βοήθειας. Δεν ήρθα εδώ για να με γιατρέψετε, δεν είμαι άρρωστος.

-Τότε για πιο λόγο ήρθατε;

-Ήρθα… για να κουβεντιάσουμε.

-Για ποιο θέμα;

-Για το ότι, μερικές φορές, νιώθω να πνίγομαι. Ο κόσμος όλος γυρίζει και εγώ πεθαίνω για μια στιγμή και επανέρχομαι. Πήγα σε όλους τους γιατρούς, έκανα όλες τις εξετάσεις και ακόμα δεν έχουν βρει από πού προέρχεται αυτό το σύμπτωμα. Υποψιάζομαι ότι είναι κάποια αρρώστια, ίσως του εγκεφάλου, η οποία δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί, και πολύ φοβάμαι ότι θα πεθάνω, γιατρέ μου.

-Δεν μου απαντήσατε, όμως, κύριε τάδε. Σε μένα γιατί ήρθατε;

-Μου το πρότειναν.

-Υποψιάζεστε τον λόγο;

-Εγώ δεν… Τι εννοείτε; Δεν… δηλαδή, μέχρι τώρα… Είμαι καλά, αλήθεια! Το μόνο που χρειάζομαι είναι να νιώσω και πάλι ευτυχισμένος. Να περνάω καλά και να μη φοβάμαι. Να σταματήσει να πονάει όλο μου το σώμα. Να κοιμάμαι πριν έρθει το ξημέρωμα. Να απολαμβάνω τις στιγμές που είμαι μόνος. Χρειάζομαι μόνο… Γιατρέ μου, χρειάζομαι μόνο… Χρειάζομαι βοήθεια!

Ένας κόσμος

Έχω πάει σε ένα μέρος πολύ περίεργο. Κάτι σκιές τραγουδούν τη μίζερη ζωή τους καθώς περιπλανιούνται σε δάση πεθαμένων ψυχών. Εκεί οι άνθρωποι χειροκροτούν τον εαυτό τους και τυφλοί κοιτάζουν το απέραντο της δυστυχίας. Εκεί υπάρχει μόνο θάνατος. Η ζωή βρίσκεται θαμμένη κάτω από την αισχρή φιλοδοξία του καθενός.

Δεν ξέρω γιατί αλλά όσο βρισκόμουν εκεί πάλευα να σωθώ με έναν δικό τους παράδοξο τρόπο ώσπου μίσησα τον εαυτό μου και αποφάσισα να ξαναγεννηθώ.

Αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά, θα ανοίγω τα μάτια μου προσπαθώντας να αντικρύσω την ευτυχία των χαμένων πουλιών ανάμεσα στην πλάνη των ανθρώπων.

Πως είναι ποτέ δυνατόν εσύ και ο εαυτός σου να απέχετε τόσο πολύ; Ο εαυτός σου ζητάει ζωή και εσύ παρασυρμένος ζητάς τα κοιμητήρια των αγνώστων υποκριτών.

Είμαστε όλοι ψευτοκριτές. Κρίνουμε τους σωστούς λάθος για να νιώσουμε ελεύθεροι και φυλακιζόμαστε στο λάθος μας αυτό. Ελευθερία θα πει να βγεις απ’ το κλουβί των παραισθήσεων και να κρίνεις τον εαυτό σου.

Σε εκείνο λοιπόν το μέρος, κάτι πολύχρωμα ψυχρά χαρτιά καθόριζαν τη ζωή του καθενός. Αυτά ξεχώριζαν δούλους και άρχοντες στο παλάτι της δόξας. Οι αλυσίδες όμως στρέφονται επικίνδυνα προς τους άρχοντες και η ελευθερία καταφτάνει από τον ορίζοντα της αγάπης.

Αυτό το μέρος που πήγα έκρυβε απίστευτη ομορφιά κάτω από το σύννεφο της απιστίας. Αυτό το μέρος το έλεγαν, απ’ ότι θυμάμαι, Κόσμο.

Στον Κόσμο πήγα και ξαφνικά εξαφανίστηκα για να γλιτώσω…

Τι μ' αρέσει;

• Να διαβάζω πινακίδες αυτοκινήτων που να βγάζουν νόημα όπως ΡΟΖ ΝΕΑ ΑΧΧ...
• Να μένω στο σπίτι φορώντας τις γόβες με περίεργες χρωματιστές κάλτσες!
• Να μαγειρεύω, με τα λιγότερα υλικά αλλά και με τα περισσότερα, για φίλους και να ακούω πόσο καλή μαγείρισσα είμαι!!
• Να τραγουδάω δυνατά στο αμάξι ακόμα και με τζάμια ανοιχτά!
• Να μπορώ να ξεχωρίσω τις φωνές πίσω από τους ήρωες κινουμένων σχεδίων.
• Να διαβάζω την αντανάκλαση της ώρας και να βγάζει νόημα!
  

Σα να δεν θα φύγει!

Εδώ.
Εδώ...και τώρα...
Εδώ και τώρα;
Ναι.
Εδώ και τώρα και πάντοτε και για πάντα και
συνέχεια
Εδώ εδώ Μπροστά μου
Μπροστά μου και δίπλα μου
Μη φύγει,
Να μη φύγει
Σα να μην...
Δεν θα φύγει, δεν θα φύγει
Εδώ
Πραγματικά εδώ
και όχι αλλού
εδώ μαζί και πάντοτε
και άρρωστοι και εχθροί
εδώ και αλλού και πάντοτε
και τώρα
και τώρα τι;
Τι;
Τι;
Τι εννοεί τι;
Μα πως δεν ξέρεις τι;
Τώρα αυτό και πάντοτε
Σα να...
Δεν θα φύγει!

ΜΠΕΚΕΤ

Μου φτάνει να ξέρω πως είσαι εκεί και ακούς τη φωνή μου, έστω και στη φαντασία ή στο μισοξυπνιο σου, αυτό είναι για μένα αρκετός παράδεισος...

("Ω, οι ωραίες μέρες" θέατρο Λιθογραφείον Πάτρα, 23,24,25 Μαίου 2011)

κουραμπιέδες

Δεν χρειάζονται ούτε ψήσιμο!
λευκή σοκολάτα, μπισκότα digestive, ζάχαρη άχνη!
εύκολοι κ νόστιμοι!