Ο γίγαντας και το μπαλόνι

Μια φορά ήταν ένας γίγαντας τον οποίο όλοι φοβόντουσαν γιατί η όψη του ήταν διαφορετική από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ήταν όμως ένα απλό παιδάκι 10 χρονών σαν όλα τα άλλα.
Μια μέρα βρέθηκε σε ένα λούνα παρκ και όλοι τρόμαξαν με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν.
Στενοχωρημένος όπως ήταν, τριγυρνούσε ανάμεσα απ' τα διάφορα παιχνίδια. Πέρασε από την ρόδα, το τρενάκι και τα αυτοκινητάκια.
Καθώς έφευγε έκατσε να παρατηρήσει ένα πολύχρωμο μπουκέτο από μπαλόνια και να ανακάλυψε ένα κόκκινο ξεφούσκωτο μπαλόνι πεσμένο κάτω.
"Θα του δώσω ζωή"σκέφτηκε και φύσηξε με όλη του τη δύναμη. Έδεσε και μια πράσινη κορδελίτσα για να μπορεί να το κρατάει.
Όλη μέρα χοροπηδούσε χαρούμενος κρατώντας σφιχτά το μπαλόνι του. Όταν κουράστηκε, αποφάσισε να ξαπλώσει κάτω από ένα δέντρο. Αποκοιμήθηκε όμως και το μπαλόνι έφυγε από τα χέρια του. Όταν ξύπνησε και κατάλαβε ότι είχε χάσει το μπαλόνι, έβαλε τα κλάματα.
Τον πλησίασε ένα μελαχρινό κοριτσάκι με καταγάλανα ματάκια.
"Γιατί κλαις; Εγώ ξέρω ότι οι γίγαντες δεν κλαίνε" του είπε κοιτώντας τον απορημένη.
"Κλαίνε άμα χάσουν το μπαλόνι τους"απάντησε με λιγμούς ο γίγαντας.
"Μη στενοχωριέσαι, θα το βρεις"
"Και άμα δεν τον βρω;"
"Αν δεν το βρεις δε θα στενοχωριέσαι για πάντα"
Ο γίγαντας συνειδητοποίησε ότι το κοριτσάκι είχε δίκιο. Είχε ήδη αρχίσει να αισθάνεται όμορφα με την παρουσία του μικρού κοριτσιού στο πλάι του.
Την επόμενη μέρα βρέθηκαν κάτω από το ίδιο δέντρο. Το κορίτσι έβγαλε από την τσέπη του ένα σακουλάκι γεμάτο πολύχρωμα μπαλόνια: μπλε, κίτρινα, κόκκινα, πράσινα, πορτοκαλί και μωβ.
Όλο το απόγευμα φούσκωναν τα μπαλόνια μέχρι που δεν είχα άλλη ανάσα.
Ο γίγαντας κοιτούσε το κορίτσι ευτυχισμένος. Μπορεί να έχασε το μπαλόνι του, αλλά αυτό στάθηκε αφορμή να κάνει μια πολύ καλή φίλη.
Από τη στιγμή εκείνη ήταν αποφασισμένος να αντιμετωπίσει κάθε αναποδιά της ζωής ως δώρο και να μην απογοητεύεται ποτέ!

Light my fire Η ζωή ενός αναπτήρα!

Πλάνο 1: Στο εργοστάσιο παρακολουθούμε τη δημιουργία ενός λαχανί αναπτήρα. Παράλληλα πλάνα από κυοφορία και γέννα.

(Ο κυρ Μιχάλης είναι περιπτεράς γύρω στα 60. Έχει περίπτερο σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Η ζωή του είναι σκληρή, καθώς τα καταφέρνει δύσκολα με τα οικονομικά.)

Τον βλέπουμε να ξυπνάει. Χαιρετάει τη γυναίκα του, η οποία δεν του απαντάει, και πηγαίνει στο περίπτερο. Ο προμηθευτής του φέρνει ανάμεσα στα άλλα κ ένα κουτί αναπτήρες. Αυτός τους τοποθετεί μπροστά.

(Ο Νικόλας είναι ένα κακομαθημένο πλουσιόπαιδο γύρω στα 18 με ακροδεξιές πεποιθήσεις και βίαιο χαρακτήρα. Κάνει επίσης χρήση ναρκωτικών.)

Βρίσκεται σε ‘κείνη την περιοχή για να αγοράσει κόκα και μπάφο. Πηγαίνει στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα. Την ώρα που ο περιπτεράς μετράει τα ρέστα, αυτός με δεξιοτεχνία αρπάζει τον λαχανί αναπτήρα κ μια σοκολάτα.

Πλάνο 2: Ο Νικόλας βρίσκεται στο σπίτι του. Παίρνει κόκα και στρίβει τα τσιγάρα το ένα μετά το άλλο την ώρα που περιηγείται στο ίντερνετ.

Μπαίνει στο δωμάτιό του η μικρή αδερφή του. Της φωνάζει άγρια και της πετάει τον αναπτήρα. Αυτή φεύγει κλαίγοντας.

Ο Νικόλας βγαίνει με τους φίλους του. Συναντούν έναν αλλοδαπό στο δρόμο κ τον περιγελούν. Ο Νικόλας του φέρεται βίαια. Του πέφτει ο αναπτήρας από την τσέπη κ τον μαζεύει ο Πλάτωνας.

(Ο Πλάτωνας είναι ρωσοπόντιος. Έχει πρόβλημα με το αλκοόλ και είναι άνεργος.)

Πλάνο 3: Ο Πλάτωνας πηγαίνει σε ένα καφενείο και πίνει μπύρες.

Πηγαίνει σπίτι του και αποκοιμιέται με το τσιγάρο στο χέρι. Η γυναίκα του γυρνάει κουρασμένη από τη δουλειά. Του παίρνει το τσιγάρο από το χέρι και με τον αναπτήρα ανάβει το γκάζι της κουζίνας για να μαγειρέψει.

(Η Μαρία είναι νοσοκόμα σε μια γυναίκα που έχει καρκίνο. Με τον Πλάτωνα έχουν ένα μικρό κοριτσάκι)

Ο Πλάτωνας ξυπνάει, ανοίγει μια μπύρα με τον αναπτήρα και ξανά ξαπλώνει.

Η Μαρία αφήνει το φαγητό στη φωτιά και τον ενημερώνει ότι θα πάει να πάρει το παιδί από τη νύφη της που μένει απέναντι. Παίρνει τα κλειδιά, τα τσιγάρα και τον αναπτήρα και φεύγει.

Πλάνο 4: Το σπίτι αρπάζει φωτιά, ο Πλάτωνας πεθαίνει στον ύπνο του από ασφυξία. Η Μαρία ανάβει το καντήλι του. Μετακομίζουν με την κόρη της στον αδερφό κ τη νύφη της.

Πηγαίνει στην γυναίκα που προσέχει, η οποία έχει ένα γιο, τον Πέτρο.

(Ο Πέτρος 35 χρονών κ είναι μπάτσος. Είναι κλειστός τύπος, ποτέ δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τι έχει στο μυαλό του. Η μητέρα του η κυρία Γεωργία κάνει χημειοθεραπείες εδώ και 10 μήνες.)

Η Μαρία παίρνει θάρρος από τη δυναμικότητα της κυρίας Γεωργίας και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει την αρρώστια.

Κατά την έξοδό της από το σπίτι πέφτει πάνω στον Πέτρο. Αυτός την φλερτάρει κ αυτή ανταποκρίνεται. Της ζητάει να βγουν.

Πλάνο 5: Η κυρία Γεωργία πεθαίνει και η Μαρία συμπαραστέκεται στον Πέτρο. Της ζητάει να μείνουν μαζί. Δέχεται. Μετακομίζει σπίτι του. Κάνουν ένα τραπέζι στον αδερφό και τη νύφη της. Ανάβουν κεριά για ατμόσφαιρα.

Η νύφη της η Κάτια της εξομολογείται το ψυχολογικό της πρόβλημα το οποίο είναι αποφασισμένη να αντιμετωπίσει με συνεδρίες σε ψυχολόγο, καθώς της δημιουργεί προβλήματα στη σχέση της με τον Γιώργο.

(Ο Γιώργος είναι αριστερός και πηγαίνει συχνά σε πορείες. Με τη γυναίκα του προσπαθούν να κάνουν παιδιά αλλά η ψυχολογία της δεν της το επιτρέπει. Αυτή έχει ένα μικρό κοσμηματοπωλείο και αυτός είναι υπάλληλος σε μια εταιρία που πουλά αυτοκίνητα.)

Πλάνο 6: Ο Γιώργος παίρνει κατά λάθος τον αναπτήρα φεύγοντας. Σε μια πορεία τον δανείζεται ένας σύντροφος, ο οποίος ανάβει μια μολοτοφ. Ο Γιώργος τον εμποδίζει να την πετάξει.

 Οι μπάτσοι αρχίζουν να επιτίθενται με δακρυγόνα. Ένας αρχίζει να χτυπά τον Γιώργο με δύναμη στο κεφάλι. Ένας από τους μπάτσους είναι κ ο Πέτρος, ο οποίος βλέποντας τη βιαιότητα απέναντι στο φίλο του εξοργίζεται. Παρατάει κράνος κ ασπίδα κ προσπαθεί να βοηθήσει τον Γιώργο. Τελικά ο Γιώργος καταλήγει στο τμήμα. Ο Πέτρος υποβάλει την παραίτησή του.

Πλάνο 7: Γίνεται πορεία έξω από το αστυνομικό τμήμα. Το πρωί αφήνονται όλοι ελεύθεροι. Κατά την έξοδό του προσπαθεί να ανάψει ένα τσιγάρο. Ο αναπτήρας έχει τελειώσει. Τον πετάει μαζί με το τσιγάρο στα σκουπίδια. Τον περιμένουν η Κάτια, η Μαρία κ ο Πέτρος, μαζί κ το πλήθος.

B…..t

Μα-τι; φιλόσοφο

Στο-μάχη άδειο

Πατούσα(παρατατικός) πατάει

Αυτ-ή άβουλη

Πι-Ρ(ουθ)ούνι στραβό

Και το κάτι άλλο…

Πλάν1

Μα-τι;: Βλέπω… σε βλέπω

Στο-μάχη: γκρρρ

Μ: Σε βλέπω… λέω

Σ: γκρρρ

Μ: Σε βλέπω να πεινάς

(σχεδόν ταυτόχρονα)

Αυτ-ή: Ακούω την πείνα σου

Πατούσα(παρατατικός): Μα τι;

Μ:Τι;

Π: Όχι… Μα… τι σημβαίνει, τι συμαίνει…

Μ: Α-α-α!(με ρυθμό)

Π: Ναι-αι-αι!(το ίδιο)

Σ: γκρρρ

Π: (στο Πι-ρ(ουθ)ούνι) Εσύ φταίς

Μ: Εσύ ευθύνεσαι

Π: Ποιος;… Εγώ;

Μ: Εσύ ευθύνεσαι… είναι πιο πρέπον

Π: Α-α-α!(ο.π.)

Μ: Ναι-αι-αι!(ο.π.)

Π: Εσύ φφφταις.

(σχεδόν ταυτόχρονα)

Α: Εσύ φταις- παύση- ναι!

Πι-Ρ(ουθ)ούνι: (Με διάφορους τονισμούς και σε διάφορες γλώσσες))Εγώ; Εγώ… Εμ… Εγώ, εγώ!... Εγώωωω… Το εγώ! Και το αυτό…

Μ: (ειρωνικά) Ναι… και το κάτι άλλο…

Και το κάτι άλλο…: μμμ;

Πι: (μεταξύ απορίας κ ευχαρίστησης) μμμ!

Σ: γκρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ!

Π: Είδες; Εσύ φταις

(σχεδόν ταυτόχρονα)

Α: Εσύ φταις- παύση- ναι!

Μ: Είδα… αλλά δεν φταίω…

Π: (κοροιδευτικά) ενειδα ότι δεν είδες τίποτα

Μ: (απαξιώνοντας) Είσαι και το κάτι άλλο…

Κ: μμμ;

Πι: (ο.π.) μμμ!

Σ: γκρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ!

Κ: Και πάμε πάλι απ’ την αρχή…

Πλανόδυος

Α: τι είναι αυτό που περνάει;

Πι: βρωμιά

Α: μυρίζει;

Πι: βρωμά

Α: Τι είναι?

Μ: όργανα

Α: Τι όργανα;

Π: εξουσίας (σχεδόν ταυτόχρονα)

Μ: γεννητικά

Σ: (ακούγεται σαν τύμπανο)

Μ: όχι Στο-μάχη, δεν είναι μουσικά

Α: τι όργανα είναι τελικά; Γενετικά;

Μ: γεννητικά

Π: εξουσίας

Σ: (σαν τύμπανο)

Α: είναι μουσικά, εξουσίας ή γενετικά;

(οι Μ κ Π ταυτόχρονα κ η Σ ρυθμικα)

Μ: θα μπορούσαμε να πούμε κ γενετικά καθώς μεταφέρονται στοιχεία του DNAόταν πρόκειται για σύλληψη. Εγώ όμως είπα γεννητικά. Με βάση τη Βικιπαιδεία Γεννητικά όργανα θεωρούνται τα μέρη του σώματος που συντάσουν το σύστημα αναπαραγωγής ενός σύνθετου οργανισμού. Χωρίζονται σε εσωτερικά και εξωτερικά, ανάλογα με τη θέση τους εντός ή εκτός του σώματος, αν έρχονται δηλαδή σε επαφή με το εξωτερικό περιβάλλον ή όχι.

Τα εξωτερικά γεννητικά όργανα του άνδρα είναι το πέος και το όσχεο (ο θύλακας των όρχεων) και τα εσωτερικά οι όρχεις, η επιδιδυμίδα, ο σπερματικός πόρος και ο προστάτης. Της γυναίκας εξωτερικό γεννητικό όργανο είναι το αιδοίο και εσωτερικά ο κόλπος, η μήτρα, οι ωοθήκες και οι σάλπιγγες.

Π: είναι γεννητικά, άσχετη, όχι γενετικά. Και όχι, δεν είναι γεννητικά. Είναι όργανα εξουσίας, μπορούν να σε καθηλώσουν, να σε εξουσιάσουν, να σου καθορίσουν τη ζωή. Μπορεί να θεωρηθούν γεννητικά από την άποψη ότι γεννούν πολέμους και άγριες καταστάσεις. Είναι από τα λίγα όργανα που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος, τα οποία του ξυπνούν πρωτόγονα ένστικτα. Η κοινωνία αφήνει να ικανοποιηθούν ελάχιστα ένστικτα. Πάρε για παράδειγμα την πείνα. (αυτή η τελευταία λέξη ακούγεται μόνη της)

Σ: Γκρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ

Η πρασινόσουπα της θείας Μαριέττας

Κοτοπουλάκι

Μπροκολάκι

Κολοκυθάκι

Πατατούλα

Λάδι, αλάτι, μπόλικο πιπέρι, μπούκοβο

Μαγικό συστατικο: バーベナ

Τίποτα, παιδιά! Βράζετε το κοτοπουλάκι, έπειτα ρίχνετε τις πατατούλες και τα μπαχάρια, όπως και το μαγικό συστατικό. Μετά από λίγη ώρα προσθέτετε το μπροκολάκι σε κομματάκια και λίγο πριν το τέλος το τριμμένο κολοκυθάκι, το οποίο θα δώσει κ αυτή την υπέροχη πράσινη όψη!

Προσθέστε λίγο λεμονάκι πριν το φάτε!

Καλή τύχη και καλά μυαλά!

Για τις σακούλες κάτω από τα μάτια:

πατάτα με λίγο γάλα στο μπλέντερ

Βάζω γυαλιά

βγάζω γυαλια

και δεν ξέρω ποια πραγματικότητα μ' αρέσει πιο πολύ.

Αυτή που βλέπω

ή αυτή που με φοβίζει...

Αντικαταθλιπτικά

-Αγαπητέ κύριε τάδε, πάσχετε από χρόνιες εμμονές και κρίνεται αναγκαίο να ακολουθήσετε μια φαρμακευτική αγωγή.

-Μα, που το καταλάβατε γιατρέ μου;

-Μόλις μου το είπατε.

-Εγώ; Εγώ δεν σας είπα τίποτα τέτοιο. Εγώ απλώς σας μίλησα για τις φοβίες που έχω εδώ και μερικά χρόνια, οι οποίες δεν αφορούν, παρά μόνο τις αρρώστιες, τα έντομα, το ύψος, τον πολύ κόσμο, τους κλειστούς χώρους και μερικά ακόμα. Επειδή, δηλαδή, δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια και μου κόβεται η ανάσα, σημαίνει πως πρέπει να πάρω χάπια; Καμιά φορά αισθάνομαι όλο μου το σώμα να μουδιάζει και να με λούζει κρύος ιδρώτας, αλλά αυτό επουδενί δεν σημαίνει ότι έχω κρίσεις πανικού και ότι χρίζω ψυχιατρικής βοήθειας. Δεν ήρθα εδώ για να με γιατρέψετε, δεν είμαι άρρωστος.

-Τότε για πιο λόγο ήρθατε;

-Ήρθα… για να κουβεντιάσουμε.

-Για ποιο θέμα;

-Για το ότι, μερικές φορές, νιώθω να πνίγομαι. Ο κόσμος όλος γυρίζει και εγώ πεθαίνω για μια στιγμή και επανέρχομαι. Πήγα σε όλους τους γιατρούς, έκανα όλες τις εξετάσεις και ακόμα δεν έχουν βρει από πού προέρχεται αυτό το σύμπτωμα. Υποψιάζομαι ότι είναι κάποια αρρώστια, ίσως του εγκεφάλου, η οποία δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί, και πολύ φοβάμαι ότι θα πεθάνω, γιατρέ μου.

-Δεν μου απαντήσατε, όμως, κύριε τάδε. Σε μένα γιατί ήρθατε;

-Μου το πρότειναν.

-Υποψιάζεστε τον λόγο;

-Εγώ δεν… Τι εννοείτε; Δεν… δηλαδή, μέχρι τώρα… Είμαι καλά, αλήθεια! Το μόνο που χρειάζομαι είναι να νιώσω και πάλι ευτυχισμένος. Να περνάω καλά και να μη φοβάμαι. Να σταματήσει να πονάει όλο μου το σώμα. Να κοιμάμαι πριν έρθει το ξημέρωμα. Να απολαμβάνω τις στιγμές που είμαι μόνος. Χρειάζομαι μόνο… Γιατρέ μου, χρειάζομαι μόνο… Χρειάζομαι βοήθεια!

Ένας κόσμος

Έχω πάει σε ένα μέρος πολύ περίεργο. Κάτι σκιές τραγουδούν τη μίζερη ζωή τους καθώς περιπλανιούνται σε δάση πεθαμένων ψυχών. Εκεί οι άνθρωποι χειροκροτούν τον εαυτό τους και τυφλοί κοιτάζουν το απέραντο της δυστυχίας. Εκεί υπάρχει μόνο θάνατος. Η ζωή βρίσκεται θαμμένη κάτω από την αισχρή φιλοδοξία του καθενός.

Δεν ξέρω γιατί αλλά όσο βρισκόμουν εκεί πάλευα να σωθώ με έναν δικό τους παράδοξο τρόπο ώσπου μίσησα τον εαυτό μου και αποφάσισα να ξαναγεννηθώ.

Αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά, θα ανοίγω τα μάτια μου προσπαθώντας να αντικρύσω την ευτυχία των χαμένων πουλιών ανάμεσα στην πλάνη των ανθρώπων.

Πως είναι ποτέ δυνατόν εσύ και ο εαυτός σου να απέχετε τόσο πολύ; Ο εαυτός σου ζητάει ζωή και εσύ παρασυρμένος ζητάς τα κοιμητήρια των αγνώστων υποκριτών.

Είμαστε όλοι ψευτοκριτές. Κρίνουμε τους σωστούς λάθος για να νιώσουμε ελεύθεροι και φυλακιζόμαστε στο λάθος μας αυτό. Ελευθερία θα πει να βγεις απ’ το κλουβί των παραισθήσεων και να κρίνεις τον εαυτό σου.

Σε εκείνο λοιπόν το μέρος, κάτι πολύχρωμα ψυχρά χαρτιά καθόριζαν τη ζωή του καθενός. Αυτά ξεχώριζαν δούλους και άρχοντες στο παλάτι της δόξας. Οι αλυσίδες όμως στρέφονται επικίνδυνα προς τους άρχοντες και η ελευθερία καταφτάνει από τον ορίζοντα της αγάπης.

Αυτό το μέρος που πήγα έκρυβε απίστευτη ομορφιά κάτω από το σύννεφο της απιστίας. Αυτό το μέρος το έλεγαν, απ’ ότι θυμάμαι, Κόσμο.

Στον Κόσμο πήγα και ξαφνικά εξαφανίστηκα για να γλιτώσω…

Τι μ' αρέσει;

• Να διαβάζω πινακίδες αυτοκινήτων που να βγάζουν νόημα όπως ΡΟΖ ΝΕΑ ΑΧΧ...
• Να μένω στο σπίτι φορώντας τις γόβες με περίεργες χρωματιστές κάλτσες!
• Να μαγειρεύω, με τα λιγότερα υλικά αλλά και με τα περισσότερα, για φίλους και να ακούω πόσο καλή μαγείρισσα είμαι!!
• Να τραγουδάω δυνατά στο αμάξι ακόμα και με τζάμια ανοιχτά!
• Να μπορώ να ξεχωρίσω τις φωνές πίσω από τους ήρωες κινουμένων σχεδίων.
• Να διαβάζω την αντανάκλαση της ώρας και να βγάζει νόημα!
  

Σα να δεν θα φύγει!

Εδώ.
Εδώ...και τώρα...
Εδώ και τώρα;
Ναι.
Εδώ και τώρα και πάντοτε και για πάντα και
συνέχεια
Εδώ εδώ Μπροστά μου
Μπροστά μου και δίπλα μου
Μη φύγει,
Να μη φύγει
Σα να μην...
Δεν θα φύγει, δεν θα φύγει
Εδώ
Πραγματικά εδώ
και όχι αλλού
εδώ μαζί και πάντοτε
και άρρωστοι και εχθροί
εδώ και αλλού και πάντοτε
και τώρα
και τώρα τι;
Τι;
Τι;
Τι εννοεί τι;
Μα πως δεν ξέρεις τι;
Τώρα αυτό και πάντοτε
Σα να...
Δεν θα φύγει!