Μια φορά ήταν ένας γίγαντας τον οποίο όλοι φοβόντουσαν γιατί η όψη του ήταν διαφορετική από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ήταν όμως ένα απλό παιδάκι 10 χρονών σαν όλα τα άλλα.
Μια μέρα βρέθηκε σε ένα λούνα παρκ και όλοι τρόμαξαν με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν.
Στενοχωρημένος όπως ήταν, τριγυρνούσε ανάμεσα απ' τα διάφορα παιχνίδια. Πέρασε από την ρόδα, το τρενάκι και τα αυτοκινητάκια.
Καθώς έφευγε έκατσε να παρατηρήσει ένα πολύχρωμο μπουκέτο από μπαλόνια και να ανακάλυψε ένα κόκκινο ξεφούσκωτο μπαλόνι πεσμένο κάτω.
"Θα του δώσω ζωή"σκέφτηκε και φύσηξε με όλη του τη δύναμη. Έδεσε και μια πράσινη κορδελίτσα για να μπορεί να το κρατάει.
Όλη μέρα χοροπηδούσε χαρούμενος κρατώντας σφιχτά το μπαλόνι του. Όταν κουράστηκε, αποφάσισε να ξαπλώσει κάτω από ένα δέντρο. Αποκοιμήθηκε όμως και το μπαλόνι έφυγε από τα χέρια του. Όταν ξύπνησε και κατάλαβε ότι είχε χάσει το μπαλόνι, έβαλε τα κλάματα.
Τον πλησίασε ένα μελαχρινό κοριτσάκι με καταγάλανα ματάκια.
"Γιατί κλαις; Εγώ ξέρω ότι οι γίγαντες δεν κλαίνε" του είπε κοιτώντας τον απορημένη.
"Κλαίνε άμα χάσουν το μπαλόνι τους"απάντησε με λιγμούς ο γίγαντας.
"Μη στενοχωριέσαι, θα το βρεις"
"Και άμα δεν τον βρω;"
"Αν δεν το βρεις δε θα στενοχωριέσαι για πάντα"
Ο γίγαντας συνειδητοποίησε ότι το κοριτσάκι είχε δίκιο. Είχε ήδη αρχίσει να αισθάνεται όμορφα με την παρουσία του μικρού κοριτσιού στο πλάι του.
Την επόμενη μέρα βρέθηκαν κάτω από το ίδιο δέντρο. Το κορίτσι έβγαλε από την τσέπη του ένα σακουλάκι γεμάτο πολύχρωμα μπαλόνια: μπλε, κίτρινα, κόκκινα, πράσινα, πορτοκαλί και μωβ.
Όλο το απόγευμα φούσκωναν τα μπαλόνια μέχρι που δεν είχα άλλη ανάσα.
Ο γίγαντας κοιτούσε το κορίτσι ευτυχισμένος. Μπορεί να έχασε το μπαλόνι του, αλλά αυτό στάθηκε αφορμή να κάνει μια πολύ καλή φίλη.
Από τη στιγμή εκείνη ήταν αποφασισμένος να αντιμετωπίσει κάθε αναποδιά της ζωής ως δώρο και να μην απογοητεύεται ποτέ!
Μια μέρα βρέθηκε σε ένα λούνα παρκ και όλοι τρόμαξαν με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν.
Στενοχωρημένος όπως ήταν, τριγυρνούσε ανάμεσα απ' τα διάφορα παιχνίδια. Πέρασε από την ρόδα, το τρενάκι και τα αυτοκινητάκια.
Καθώς έφευγε έκατσε να παρατηρήσει ένα πολύχρωμο μπουκέτο από μπαλόνια και να ανακάλυψε ένα κόκκινο ξεφούσκωτο μπαλόνι πεσμένο κάτω.
"Θα του δώσω ζωή"σκέφτηκε και φύσηξε με όλη του τη δύναμη. Έδεσε και μια πράσινη κορδελίτσα για να μπορεί να το κρατάει.
Όλη μέρα χοροπηδούσε χαρούμενος κρατώντας σφιχτά το μπαλόνι του. Όταν κουράστηκε, αποφάσισε να ξαπλώσει κάτω από ένα δέντρο. Αποκοιμήθηκε όμως και το μπαλόνι έφυγε από τα χέρια του. Όταν ξύπνησε και κατάλαβε ότι είχε χάσει το μπαλόνι, έβαλε τα κλάματα.
Τον πλησίασε ένα μελαχρινό κοριτσάκι με καταγάλανα ματάκια.
"Γιατί κλαις; Εγώ ξέρω ότι οι γίγαντες δεν κλαίνε" του είπε κοιτώντας τον απορημένη.
"Κλαίνε άμα χάσουν το μπαλόνι τους"απάντησε με λιγμούς ο γίγαντας.
"Μη στενοχωριέσαι, θα το βρεις"
"Και άμα δεν τον βρω;"
"Αν δεν το βρεις δε θα στενοχωριέσαι για πάντα"
Ο γίγαντας συνειδητοποίησε ότι το κοριτσάκι είχε δίκιο. Είχε ήδη αρχίσει να αισθάνεται όμορφα με την παρουσία του μικρού κοριτσιού στο πλάι του.
Την επόμενη μέρα βρέθηκαν κάτω από το ίδιο δέντρο. Το κορίτσι έβγαλε από την τσέπη του ένα σακουλάκι γεμάτο πολύχρωμα μπαλόνια: μπλε, κίτρινα, κόκκινα, πράσινα, πορτοκαλί και μωβ.
Όλο το απόγευμα φούσκωναν τα μπαλόνια μέχρι που δεν είχα άλλη ανάσα.
Ο γίγαντας κοιτούσε το κορίτσι ευτυχισμένος. Μπορεί να έχασε το μπαλόνι του, αλλά αυτό στάθηκε αφορμή να κάνει μια πολύ καλή φίλη.
Από τη στιγμή εκείνη ήταν αποφασισμένος να αντιμετωπίσει κάθε αναποδιά της ζωής ως δώρο και να μην απογοητεύεται ποτέ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου