1. Μα τι νομίζεις πως μου απέμεινε; Μια αγκαλιά και ένα φιλί να με ζεστάνουν;
Μόνο σαν περνώ τους δρόμους νιώθω τη ζέστη στα πόδια μου από τα αυτοκίνητα.
Μα τι νομίζεις ότι μου απέμεινε; Ένα φως, μια ελπίδα στην καρδιά;
Μόνο της γειτόνισσας μου την κιτρινωπή λάμπα βλέπω που τρεμοπαίζει ασταμάτητα.
Μα τι νομίζεις ότι μου έχει μείνει; Μια στάλα συντροφιά στην ομορφιά του φεγγαρόφωτου;
Μόνο ο εκνευριστικά γρήγορος ήχος του ρολογιού δεν με έχει εγκαταλείψει ακόμα.
Μα πως νομίζεις ότι ζω, που ξέμεινα;
Νομίζεις συντροφεύω κάθε βράδυ την ανάμνησή σου;
Μόνο στη φωτιά του τζακιού πετώ τις σκισμένες φωτογραφίες σου για να ζεσταθώ μια στάλα.
Μ’ ακούς;… Σε καίω όπως μ’ έκαψες και εσύ… για να ζεσταθώ μια στάλα!
2. Δεν αντέχεται τόση ευτυχία. Χαμογελάς μέσα σ’ ένα γυάλινο κουτί και οι δονήσεις της φωνής σου ενοχλούνε τους κρυστάλλους.
Βλέπεις πίσω στο παρελθόν πως πέρασαν εκείνα τα βασανιστικά ανέραστα χρόνια σου όπου γινόσουν ένα με το πλήθος ενώ τώρα ξεχωρίζεις σαν φωσφορούχος μαρκαδόρος στη μαυρίλα του κόσμου.
Ο φόβος της ευτυχίας προέρχεται από το γεγονός ότι κάποτε, στο κοντινό μέλλον, κάποιο περιστατικό θα σε αναστατώσει, μια πέτρα θα ταράξει τα νερά και έτσι απλά θα βυθιστείς στη θλίψη και πάλι παλεύοντας να ξεφύγεις απ’ αυτήν… και πάλι.
Τελικά όλα είναι ένας φαύλος κύκλος. Όχι… μάλλον το μυαλό μου τα κάνει να φαίνονται έτσι. Περίεργο μυαλό μου δεν ξέρεις τι θες!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου