Λένε πως τα όνειρα σβήνουν τις θλιμμένες σιωπές από το πάτωμα μα η σκιά της θλίψης μου παραμένει εκεί καρφωμένη.
Λένε πως οι παλιές αγάπες σβήνουν και έρχονται καινούριες μα εγώ δεν έζησα καμία και στον ορίζοντα υπάρχει ένα κενό.
Δεν βλέπω τη στιγμή να φύγω από δω.
Μου είπαν πως τα αστέρια κάποτε θα χαθούν μα βλέπω πως θα ζουν αιώνια να βασανίζουν την καταραμένη απαισιοδοξία μου.
Μου είπαν πως κάποτε θα πάψω να ζω μα εγώ δεν θα πεθάνω γιατί τα ποιήματα δεν χάνονται
Δεν βλέπω τη στιγμή να φύγω από δω.
Έμαθα πως πρέπει να παλέψω για να επιβιώσω και όμως η μεγαλύτερη πάλη ήταν με την ψυχή μου.
Έμαθα πως άγγελοι δεν υπάρχουν και όμως μπορώ και τους φαντάζομαι.
Φτάνει η ώρα που θα φύγω από δω και ένα δάκρυ στα μάτια μου προδίδει πως όλα ήταν ένα ψέμα. Ψευδαισθήσεις μέσα στην άρρωστη πραγματικότητα.
Δεν ζω, ονειρεύομαι.
Ονειρεύομαι πως περπατώ πάνω από τη θλίψη μου και βλέπω στον ορίζοντα την αγάπη να ξεπροβάλει αέρινη και σιωπηλή.
Ονειρεύομαι να φτάνω στα αστέρια και να μένω για πάντα εκεί.
Ονειρεύομαι πως κέρδισα τη μάχη με τον εαυτό μου και πως οι άγγελοι στ’ αλήθεια υπάρχουν.
Τι έχεις να πεις που κατάφερα να φύγω από δω; Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου; Λες και δεν ξέρεις πως μπορείς και μην αρνείσαι πως δεν θέλεις.
Εγώ όμως θα σε περιμένω… Και αυτό μια ψευδαίσθηση δεν είναι;
Θέλω να αναπνέω χωρίς να με πνίγει το δίκιο μου. Θέλω να κοιμάμαι ήρεμη στην αγκαλιά της νύχτας χωρίς να φοβάμαι μη χαθούν τα αστέρια. Θέλω να ζω παλεύοντας με κάποιον δίπλα μου. Θέλω να υπάρχω χωρίς να πονάω. Θέλω να βρω μια αγάπη που να μην πουλιέται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου